De Witte Zon is de naam die ik aan mijn praktijk heb gegeven. Het spel tussen de maan en de zon vind ik erg boeiend. De maan geeft licht door de straling van de zon. Was er geen zon dan gaf de maan geen licht. Was er geen zon dan was er geen leven. Bij een heldere nacht zien we de meeste avonden een gedeelte van de maan, en op exact een dag per maand zien we de maan in zijn geheel. Het zonlicht reflecteert via de maan op aarde. Dit doet me denken aan een boeddhistisch gezegde: het donker blaast geen kaarsen uit. Al lijkt je leven nog zo uitzichtloos er is altijd een lichtje waar je op af kan gaan. Het licht brengt ons automatisch schaduw. Alleen wij aanschouwen liever het licht dan de schaduw. Er is moed voor nodig om in contact te treden met je schaduwkanten. De schaduwzijden zijn wel degelijk onderdeel van het leven, en als je er voor open kunt staan zijn ze als een bron vol inspiratie!